De Parijs Meridiaan
De evenaar verdeelt de aarde in het noordelijk en zuidelijk halfrond en de nulmeridiaan over Greenwich verdeelt de aarde in het westelijk en oostelijk halfrond. We weten niet beter dan dat dit het algemeen geldende lengte- en breedtegradensysteem is. Tot 1884 waren er echter verschillende systemen.
In Frankrijk (maar ook in Nederland en België) werd de Franse cartografie en dus ook de nulmeridiaan gehanteerd. Het reken- en denkwerk voor de Franse cartografie werd gedaan door het Bureau de Longitudes en het Observatoire, gevestigd in het Observatoire aan de zuidkant van de Jardin du Luxembourg. Precies over die plek loopt ook de meridiaan. De Franse wetenschapper Arago heeft in de 19e eeuw veel werk verricht om de Franse meridiaan tot een internationale standaard te maken.
Dat is nooit gelukt, want in 1884 besloot de International Meridian Conference in Washington DC met overgrote meerderheid om de Greenwichmeridiaan als wereldstandaard te kiezen en zo viel het doek voor de Franse meridiaan.
De Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets kreeg eind jaren tachtig de opdracht van de gemeente Parijs om ter nagedachtenis aan Arago een standbeeld te maken. Precies op het Parijse deel van de nulmeridiaan, dwars door de stad, van zuid naar noord over zo’n twaalf kilometer, werden er 135 bronzen medaillons met de simpele inscriptie ARAGO geplaatst. Zomaar in het asfalt, op straat, in parken, op stoepen of onder de poort van een onverwachte doorgang.
Naar aanleiding van dit project heeft de journalist Philip Freriks een boekje geschreven. Hij gebruikt de wandeling langs de meridiaanmedaillons om stukken van de Parijse geschiedenis en zijn bewoners te vertellen.
Philip Freriks vertelt in de Meridiaan van Parijs met enthousiasme over de grote culturele en historische omwentelingen, maar ook over de ‘petite histoire’ van talloze Parijzenaars.